Over een paar uur is het zover. De bus zal ons naar het vliegveld vervoeren. Onze laatste stappen in dit land voor dit jaar zijn gedaan. Vandaag de laatste duik in het zwembad, de laatste glimp van de zon, de heerlijke smaken van het heerlijke Portugese voedsel. Gisteren afscheid nemen van de heerlijke zee, de mooie stranden. Nee, als ik dit zo typ, kan ik weer zeggen: alles is veel te snel voorbij gegaan, en ik zou zo nog een week langer hier willen blijven. Maar zegt iedereen dat niet na iedere vakantie? Straks weer aan de bak, werk, school, bah. Het laatste wat je nu nog kunt doen is nog een laatste keer door de foto’s bladeren, nog een laatste keer in de lobby rondkijken, en dan maar weer denken; straks ben je weer terug in je eigen land: in het land met al je vrienden en familie, je eigen huisje, en je zal deze pijnlijke afscheid alweer vergeten zijn. Nu zal het de eerste paar dagen even wennen zijn: het vlakke land, geen palmbomen, geen knalblauwe lucht en een heerlijk brandend zonnetje, geen heerlijke verkoelende zee of zwembad, geen Portugezen (of Engelsen) om je heen, niet meer rondstruimen op een boulevard met toeristen, tentjes, nooit meer eten om negen uur ‘s avonds in een tentje met de heerlijkste pizza’s en pasta’s, nooit meer ontbijt met stokbrood en heerlijke Portugese tomaat en salami. Nee, straks zijn het Albert Heijn-boterhammen met pindakaas, om zeven uur stipt boerenkool eten, en de hele avond aan de buis slash computer hangen mits vrienden langskomen.
Zo, en dan moet ik nu ook afscheid nemen van mijn serie blogartikelen over mijn vakantiebelevenissen in de Algarve in het zonnige Portugal. Dag Portugal, tot volgend jaar maar weer!
