De volgende dag, er werden weer anonieme belletjes gepleegd. Weer vreemde geluiden – soms helemaal geen geluid. Toen het voor de 52ste keer gebeurde kwam het ineens in me op; ik plaatste een WWW. Als de anonieme beller niet even heel gauw zijn/haar identiteit zal onthullen, zouden mijn ouders naar de politie stappen. Marjolein belde meteen op; zij was geschrokken en had meteen opgebeld. Het was niet één persoon die hier achter zat, een aantal mensen waren het. Waaronder Leontien, Laurens, Jasper, enz. Ik was aan het bluffen natuurlijk, mijn ouders zouden niet echt naar de politie gaan.
Algoed, dat was het end van het verhaal. Waarschijnlijk niet zo spectaculair als je gehoopt had – maargoed. Misschien kan je dit gebruiken om zelf een grap uit te halen met iemand?
Tot blogs!
